2022/4 Vlees

Het thema van dit derde nummer mag als titel van een tijdschrift misschien wat bevreemding oproepen. Toch maakt een nadere beschouwing al snel duidelijk dat ‘geboren worden’ op veel aspecten van toepassing is, zeker ook in een gelovige context. De uitspraak van Jezus tot Nicodemus (zie afbeelding op de kaft), dat een mens opnieuw geboren moet worden, legt hiervoor het fundament.
In dit nummer laat Ignace Verhack zien hoe we deze woorden vanuit een filosofisch perspectief kunnen verstaan. Guido Kessels verplaatst de blik naar het leven na de dood, waar we geboren worden in de hemel. Een Thomistisch commentaar op de al aangehaalde evangelietekst wordt ons aangeboden door Jörgen Vijgen. Dat een mens opnieuw geboren moet worden, heeft vanzelfsprekend te maken met bekering. Ward Biemans SJ laat daar in zijn bijdrage zijn licht over schijnen.
Harrie Quaedvlieg becommentarieert enkele aspecten uit het Credo waarin over Christus wordt gezegd dat Hij geboren is en niet geschapen. Een exegetisch commentaar wordt gegeven door Maurits Sinninghe Damsté en we besluiten dit nummer met een beschouwing over hoe Augustinus het ‘opnieuw geboren worden’ op heeft gevat.
Namens de redactie,
Dr. Lambert Hendriks
Hoofdredacteur

De synodale weg die er momenteel in de katholieke Kerk wordt gegaan, roept veel op. In verschillende landen wordt er op verschillende wijze op gereageerd, maar allen zijn benieuwd naar de ontwikkeling van dit proces.
In dit nummer willen we proberen achtergronden te bieden om het synodale proces te begrijpen en om het ook mee te kunnen maken. Allereerst zijn we zeer vereerd dat paus Franciscus dit nummer wil openen. Hij heeft voor de verschillende edities van Communio een voorwoord geschreven, voor het nummer over synodaliteit. Daar zijn we zeer vereerd mee!
Het eerste artikel in deze uitgave is van de hand van mgr. Everard de Jong. Hij heeft zich zeer verdiept in het fenomeen van de onderscheiding der geesten, zoals dat in de Ingatiaanse traditie naar voren komt. Eugène Dassen trekt in het verlengde daarvan de beschouwing vervolgens breder naar de synodaliteit in het algemeen, zoals paus Franciscus die nu in het bijzonder naar voren brengt.
De bijdrage van kardinaal Walter Kasper geeft ons een diepgaande analyse van de synodaliteit zoals die bij het Tweede Vaticaanse Concilie en ook daarna naar voren is gekomen in de Rooms-katholieke Kerk. Vanuit een wat meer kerkrechtelijke benadering gaat ook Ton Meijers in op die vraag. Johannes Oeldemann, tenslotte, die expert is in oecumenische vraagstukken, kijkt met ons naar de ervaring van synodaliteit in andere Kerken en kerkgenootschappen.
We realiseren ons goed dat het proces van synodaliteit, dat per definitie een beroep doet op de overtuiging van alle leden van de Kerk, zorgt voor een veelheid aan gedachten. Voor sommigen brengt het proces hoop op een betere toekomst, voor anderen juist onrust. Er is soms veel onrust te bespeuren. Tegelijkertijd is de synodale weg juist ook een proces waarbij de heilige Geest vaardig mag worden over de Kerk: de Geest die vrede brengt, en eenheid. Die eenheid in waarheid is het doel van de synodaliteit, zoals paus Franciscus die nu in de Kerk wil verwerkelijken. Moge de goede God geven dat mensen Gods Wil kunnen verstaan en dat de Kerk steeds een plek mag zijn waar mensen zich werkelijk thuis mogen voelen.
Namens de redactie,
Dr. Lambert Hendriks,
Hoofdredacteur

Het eerste nummer van een jaargang is meestal deel van een grotere serie. Nadat vorig jaar een nummer aan God, de Vader werd gewijd, is het nu de beurt aan de Zoon, Christus, als beeld van de onzichtbare God. In dit nummer zullen een aantal artikelen gepubliceerd worden die ook in anderstalige edities verschijnen.

We beginnen het nummer echter met een artikel van Henk Schoot, die op een toegankelijke manier spreekt over de eerste en tweede persoon van de Drie-eenheid. Hij weet de lezer mee te nemen op een reis naar een beter begrip van God.

Het artikel van Hanna-Barbara Gerl-Falkovitz legt zich vooral toe op het ‘zien’, dat van toepassing is op de mensgeworden Zoon van God.

Op een heel beeldende manier laat Régis de la Haye zien hoe het zien van God, en het zien van Christus, al dan niet samenvallen in de christelijke kunst. Vooral in relatie tot de kruis-nimbus. Jeroen Smith gaat heel bijzonder in op Theresia van het kind Jezus, die heel bewust “het heilig Gelaat” in haar naam droeg. Rond deze tijd zijn er verschillende jubilea rond haar persoon: ze is 125 jaar geleden gestorven, ze werd 150 jaar geleden geboren en 25 jaar geleden werd ze tot kerklerares uitgeroepen.

De bijdrage van Notker Baumann legt zich toe op het bestuderen van Augustinus’ benadering van het Christus-mysterie, terwijl tenslotte Robert Imbelli de christologische theologie van Ratzinger onder de aandacht brengt.

We wensen u wederom veel leesplezier toe!

Namens de redactie,
Dr. Lambert Hendriks
Hoofdredacteur